( بهسود ) دامنه سرسبزکوه بابا
صدای هلهله ازارگِ شاهی بازمی آید عروسِ آرزوباعشوه وبانازمی آید سی ام سنبله درپیشِ چشمِ مردم کابل همای بختِ عین وغین درپروازمی آید بروی میز، اینک تا توافقنامه امضأشد صریر*چرخِشِ خودکار بااعجازمی آید سرشتند سرنوشت وحدت ملی سرازحالا بیارید آب وآیینه که سرونازمی آید «به پایان آمد این دفترحکایت همچنان باقیست» ولی چشمِ چپِ کرزی کمی غمازمی آید باقیدارامید « بیگزاد » 30/6/1393 *آواز قلم به وقت نوشتن.
برچسب:
نویسنده: حمید مهدوی
عید قربان است ای گل! جان بقربانت کنم این دلِ بی صاحب ام را نذرچشمانت کنم مال ومِلک وهستی ودارایی ام را ای صنم صدقه ی لبهای چون لعلِ بدخشانت کنم گربخوابِ من بیایی یک شبی ازروی لطف ازکفِ پا تا به صورت، بوسه بارانت کنم کاش میشد تا قدم ها رنجه میکردی ومن: روی چشم و زیرِ سقفِ پُلک مهمانت کنم بعدازان درخانه ی دل مسکن ومأ وا دهم نسترن ،آلاله هارا ، زیبِ دامانت کنم **** جفتِ اخماتون زلیخا گفت بایوسف چنین میدهی آیا؟ مرادم ! یاکه زندانت کنم باقیدارامید « بیگزاد »
برچسب:
نویسنده: حمید مهدوی
گردِشِ چرخِ فلک کج چرخشِ پرکارکج تاگذاردخشت اول ، کج شود دیوارکج چرخِ گردون گرچه بروِفقِ مُرادِ مانگشت کج رَوِی ها کرده سروِ قامتم بسیارکج آسمانِ کج مدارُ ماه وانجم درنگین ماهِ نوچون فُرم هردو ابرویِ دلدارکج راستی کَم گشته اما کَج رَوِی هابیشتر بانوهای خانه کج ، زنهای شوهردارکج **** بس کن آقا ! کج رَوِی هارا اگروارسته ی کی به منزل میرسد آخر که باشد بارکج باقیدارامید « بیگزاد » 14/7/1393
برچسب:
نویسنده: حمید مهدوی
مرشددوباره دست به نیرنگ میزند برسقفِ قصرِ خیالی اش رنگ میزند باشیوه های ناشیانه ی خود بازهم سنگی گرفته که درپای لنگ میزند دستِ چه بی حیاوچه بی شرم ازقفا برشیشه ی صفای دل من سنگ میزند بانو! صدای موسیقی پاپ میدهد آنگه که شانه به موی توآونگ میزند مصراعِ چشمهای توابیات شعرمن شعری که عاشقانه به دل چنگ میزند گاهی غزل به بوسه ازان جاری میشود گاهاً دوبیتی بر لبانِ تورنگ میزند قلب ترا که دیده ام ازجنسِ آهن است صیقل به عشق اگرندهی زنگ میزند «بیگزاد» راببخشید اگرتند
برچسب:
نویسنده: حمید مهدوی
ازچشمِ زخم خورده ام خوناب میچکد کزقلبِ من بجای خون آب میچکد هرآنچه قتل وغارت وبی رحمی است اگر وزسجده گاه چرکینِ ارباب میچکد ازناودانِ خانه ی همسایه روزوشب گلا بروی عابران پیشاب میچکد چندی شده که قسمتِ ما سنگ گشته است برساغررقیبان می ناب میچکد خودکارکن وخانه ات آباد هموطن ازجهدِ توست که شیره زعناب میچکد گر استعانتی اغیار میکند به تو چون قطره ای که داخلِ مرداب میچکد **** هرگاه که سرزمین توآباد میشود برچشمِ تنگِ دشمنت تیزاب میچکد باقیدارامید « بیگزاد »
برچسب:
نویسنده: حمید مهدوی
امروزاگرکه خسته وتنها نشته ام درآرزوی همدمِ فردا نشسته ام ازیادِ چشم های تو خوابم پریده است درامتدادِ آن شبِ یلدا نشسته ام باقامتِ خمیده و باقلب آتشین درانتظارِ قامتِ رعنا نشسته ام موجِ سراب دیدم و آبی به یَم نبود افسوس روی کشتی رویا نشسته ام عمرم به آخرآمد ومهرت زدل نرفت لطفی زتوندیدم وبی جا نشسته ام موی سپید قاصدِ پیری ز ره رسید اینجا فقط به خاطرِ ویزا نشسته ام گلهای زندگانی ام تاراجِ باد شد خارم اگرکه دامنِ صحرا نشسته ام « بیگزاد » روزگاربه کامت اگرنشد
برچسب:
نویسنده: حمید مهدوی
باکوله بارِعشق وغزل، پیشِ من بیا باخاطراتِ ماهِ عسل، پیشِ من بیا پاک وزلال، شبنمِ گلبرگ های یاس تادرلباسِ سبزِحمل، پیشِ من بیا صبح ات بخیرغنچه ی خندان زندگی ناخن نمایِ اهلِ محل، پیشِ من بیا مَین است درمسیرِخیابانِ عاشِقی نی نی، زراهِ کوه کُتَل، پیشِ من بیا گفتی، که پشتِ خواهرکت خیلی دِق شدی دیدارِ وَی، بماند اَوَل، پیشِ من بیا هرشب میانِ خلوتِ ذهنم نشسته ام درانتظارِ بوس و بَغل، پیشِ من بیا درزندگی نیامدی ، «بانو» نیامدی! دروقتِ نزع، حَدِّ اَقَل، پیشِ من
برچسب:
نویسنده: حمید مهدوی
آسمانِ شهرِما، بغض کرده وُ اخمی ست آفتابِ، زیرِ اَبر، دل پُر از پریشانی ست جاده های بی عابر، کوچه ساکت و خلوت روحِ خانه ها سردو، سُفره های شان خالی ست خیلی ازکبوترها، فوج فوج، سرگردان بال های پروازش، تیر خورده و زخمی ست تاگرفته از دختر، ریسمانِ بازی را وسعتِ نگاه هایش، پشتِ پنجره مخفی ست کوچ کرده اند زین جا، غُچی و پرستوها مرغِ دل چه میدانست، قسمت اش پریشانی ست لاله های سرخِ دشت، سینه ها پر از داغ اند بلبلانِ این گلشن، خالی از نوا خوانی ست ۲/۱۱/۱۴۰۰
برچسب:
نویسنده: حمید مهدوی